Ciągła obecność Nigerii na liście krajów szczególnego zainteresowania to dobry znak, że wolność religijna wciąż motywuje amerykańską duszę. Co więcej, poseł Chris Smith (RN.J.) połączył siły z poseł Rileyem Moore’em (RW.Va.), aby przedstawić w Izbie Reprezentantów USA projekt ustawy o wolności religijnej i odpowiedzialności religijnej w Nigerii z 2026 roku.

W odpowiedzi na to działanie, Religious Freedom International zauważa, że w ciągu ostatnich 30 lat Smith przewodniczył 13 przesłuchaniom poświęconym wyłącznie Nigerii. Te pozytywne działania mające na celu zwalczanie naruszeń wolności religijnej zasługują na uznanie.

Niemniej jednak, ponieważ zło nigdy nie ustaje, przywódcy muszą nadal ujawniać naruszenia wolności religijnej na całym kontynencie afrykańskim. International Christian Concern (ICC) i inne organizacje polityczne i rzecznicze konsekwentnie podkreślają, że nie wolno ignorować krajów „pozostających w cieniu”. Na przykład Etiopia nadal lekceważy wolność religijną – jeśli nie lekceważy, to przynajmniej demonstruje brak woli, by ją utrzymać.

Podobnie jak najlepsi lekarze z wieloma pacjentami, zatroskani liderzy muszą poświęcić czas i uwagę na zaspokojenie wielu potrzeb jednocześnie. Chrześcijanie w Etiopii potrzebują uwagi. Fakt, że Nigeria jest w szczególnie złej sytuacji, nie usprawiedliwia zaniedbywania innych miejsc, takich jak Etiopia.

W niemal każdym zakątku Etiopii chrześcijanie doświadczają przemocy. Konflikty różnią się pod względem źródeł, ale ich wynik zbyt często kończy się tak samo: śmiercią lub wysiedleniem. Na północy wisi w powietrzu wojna w Tigraju, rzucając długi cień strachu, śmierci i zniszczenia. Kościół Prawosławny, daleki od uśmierzania tych obaw i rzucania światła na mrok, podzielił się na odrębne frakcje.

Na Południu kilka czynników przeciwdziała próbom życia w wolności. Armia Wyzwolenia Oromo (OLA), bojówka walcząca po stronie etnicznej Oromo, podżega do części narastającej przemocy. Grupa ta twierdzi jednak, że to rząd, a nie OLA, prowokuje przemoc. Ponadto, w latach 70. w regionie Oromo zakorzenił się islam wahhabicki, zakorzeniając się wśród ludu Arsi Oromo i innych, prowadząc do gwałtownych starć z chrześcijanami i innymi muzułmanami.

Na wschodzie, największa populacja Somalii w Etiopii stanowi przykład za przykładem przemocy. Pod wpływem tego samego islamu wahhabickiego, który zakorzenił się w Oromii, wschodni region Etiopii dostarcza licznych przykładów, w których chrześcijanie padają ofiarą przemocy ze strony członków rodziny i byłych przyjaciół, jeśli porzucą islam. Historie te są smutne i odzwierciedlają makabryczny schemat muzułmanów, którzy atakują chrześcijan przemocą i groźbami, aby ci bali się utraty pracy, a tym samym wstydu z powodu braku środków do życia dla swoich rodzin. Na szczęście wielu z tych mężczyzn pozostaje wiernych pomimo okrutnego przymusu.

Dalej na zachód, w grudniu, zaatakowano i splądrowano kompleks misji katolickiej. ICC poinformowało o tym wydarzeniu. Jak podkreśla artykuł, w ataku wzięły udział plemiona etniczne, które sprzeciwiły się Liście do Efezjan 2:14, stawiając lojalność etniczną ponad Chrystusa, który burzy ziemskie bariery i mury podziałów. Ksiądz, z którym przeprowadzono wywiad, wyraził ubolewanie z powodu makabrycznego faktu, że niektórzy z napastników deklarowali przynależność do Kościoła.

Poza prześladowaniami chrześcijan, Etiopia nadal doświadcza niepokojów politycznych i przemocy etnicznej. Co najmniej jeden badacz twierdzi, że religia nie jest głównym motorem przemocy w Etiopii. Przeciwnie, jak twierdzi niniejszy artykuł , przemocą kierują względy polityczne i etniczne. Waga tej debaty wykracza poza zakres tego artykułu, ale główny argument jest oczywisty. Etiopia zmaga się z ciągłym problemem przemocy, którego nie można zignorować.

Przemoc zwiastuje dalsze problemy gospodarcze i polityczne. Na przykład, ciągła przemoc wobec chrześcijan wywołała oskarżenia o współudział rządu lub jego niekompetencję. Czy zarzut ten jest prawdziwy, okaże się, ale polityczne i gospodarcze konsekwencje zaszkodzą Etiopii. W artykule opublikowanym przez „The Hill” Mesfin Tegenu wyjaśnił: „Dla członków Komisji Spraw Zagranicznych Izby Reprezentantów konsekwencje wykraczają poza kwestie moralne. Prześladowania religijne są również strategicznym sygnałem ostrzegawczym. Tam, gdzie rządy nie chronią wspólnot wyznaniowych, często następuje szersza niestabilność – wraz z erozją praworządności, rozpadem spójności społecznej i wzrostem przesiedleń”.

Chrześcijanie muszą nadal troszczyć się o Nigerię, jednocześnie wykazując się zdolnością, niczym wielki lekarz, do troski o Etiopię. Szczególną troską chrześcijan powinno być pragnienie jedności między różnymi kościołami w obliczu przemocy i cierpienia. Zgodnie z duchem Ewangelii Jana 17, chrześcijanie mają zarówno możliwość, jak i obowiązek, by być jednością pod zmartwychwstałym Panem. Etiopia była domem dla chrześcijan przez niemal całą historię Kościoła (Dzieje Apostolskie 8). Chrześcijanie mogą również dołączyć do prawodawców i przywódców dobrej woli walczących o wolność religijną.

Wszyscy ludzie Zachodu powinni być zaniepokojeni sytuacją w Etiopii. Powody do niepokoju to globalna gospodarka, międzynarodowe szlaki handlowe, współpraca w zakresie zwalczania terroryzmu, bezpieczeństwo na Morzu Czerwonym oraz podstawowe prawo do wolności religijnej. Przede wszystkim jednak troska o Etiopię ma charakter ludzki. Ludzie dobrej woli promują ludzkie życie, zdrowie i uzdrowienie, a nie władzę, śmierć i przymus.

Autor – Dr Greg Cochran, członek ICC

Rodziny czekające na wykupienie

Poniżej przedstawiamy nasz projekt kompleksowej pomocy dla rodzin niewolników pracujących w fabrykach cegieł w Pakistanie. Do projektu zakwalifikowaliśmy 9 rodzin znajdujących się jeszcze w niewoli. Na załączonych zdjęciach zostały ujęte wszystkie najważniejsze szczegóły dotyczące każdej z 9. rodzin zakwalifikowanych do programu kompleksowej pomocy obejmującego uwolnienie i przygotowanie rodziny do samodzielnego życia, w tym przede wszystkim:

spłatę długu w fabryce;
przygotowanie do podjęcia pracy zawodowej dla ojców, w niektórych przypadkach matek;
praktyki zawodowe dla starszych dzieci;
wydatki szkolne dla młodszych dzieci;
wyposażenie domu, a w przypadku rodzin, które go nie posiadają lub dom jest w fatalnym stanie – wybudowanie go lub wyremontowanie;
wyposażenie rodziny w ubrania, wsparcie żywieniowe na okres pierwszych trzech miesięcy, środki czystości;
opłatę rocznego ubezpieczenia zdrowotnego dla rodziny, by zapobiec ewentualnemu ponownemu zadłużeniu się rodziny – ponieważ problemy zdrowotne są najczęstszą przyczyną zaciągania długów u właścicieli fabryki dla osób, które z powodu nagłej choroby nie mają innego wyjścia.

Wszystkie koszty policzone zostały w rupiach pakistańskich, a w podsumowaniu przeliczone na złotówki według aktualnego kursu.

Przez kilka lat nasza pomoc dla niewolników z fabryk cegieł obejmowała głównie regularną pomoc żywnościową, a także wielokrotnie udzielaliśmy wsparcia finansowego dla osób wymagających leczenia (w razie potrzeby jest to pomoc udzielana przez kilka miesięcy). Natomiast od dwóch lat zajmujemy się również przywracaniem wolności i usamodzielnianiem rodzin. Na dzień dzisiejszy z Bożą pomocą i przy wsparciu i pracy ze strony koordynatorów pomogliśmy już dziesięciu rodzinom odzyskać wolność, która dla była dla nich największym marzeniem od lat.